Weblog van Helma Hellinga

 

16 februari 2009

 

Stedelijke vernieuwing

Wat is stedelijke vernieuwing? Niemand die het weet en toch gaan er onder die noemer duizenden woningen tegen de vlakte. Dat gebeurt in bepaalde wijken die om bepaalde redenen aangeduid worden als 'probleemwijken'. Die aanduiding 'probleemwijk' is niet eens meer nodig om te weten dat het om een probleemwijk gaat. Ex-minister Vogelaar ging 'de wijken' in. Zo zei ze dat. Nou, dat wist je wel om wat voor wijken het ging.

 

In Amsterdam zijn maar eventjes de hele Westelijke Tuinsteden als probleemwijk aangeduid: een 'wijk' waar bijna honderdduizend mensen wonen, de recente uitbreidingen niet meegerekend. Dat is ongeveer eenzevende deel van heel Amsterdam. En dat is nog niet eens de enige 'probleemwijk' van Amsterdam. De 'probleemwijken' moeten veranderen in het tegendeel: prachtwijken of krachtwijken. Om wat voor problemen gaat het dan? Dat is niet zo duidelijk. Tekenend daarvoor is dat het aantal probleemwijken wisselt met de wisseling van ministers.

 

Stedelijke vernieuwing is net zo'n vaag begrip als het alweer uit de mode geraakte 'grotestedenbeleid'. Dat bleek niet te gaan over grote steden, maar over allochtonen, ofwel mensen van Turkse en Marokkaanse afkomst. En dan natuurlijk het problematische deel daarvan, dat gekenmerkt werd door taalachterstanden, analfabetisme, schooluitval, tasjesroof en werkloosheid. Bij de stedelijke vernieuwing gaat het daar ook om, maar ook weer niet helemaal en soms ook helemaal niet. In Amsterdam gaat het meestal wel om 'allochtonen'. De maatregelen zijn bij de stedelijke vernieuwing rigoureuzer dan bij het grotestedenbeleid: in de wijken waarom het gaat worden veel woningen gesloopt, zodat je daar in elk geval geen taalachterstanden et cetera meer hebt. 'Slopen uit maatschappelijk oogpunt', noemde de voormalige stadsdeelvoorzitter Goettsch van Amsterdam-Slotervaart dit eens. Nu is het de bedoeling dat er een betere buurt ontstaat door het bouwen van een dure woning op de plek van het verdreven Marokkaans-Amsterdamse gezin. Het gaat er dus niet om de bewoners van een bepaalde buurt een betere toekomst te bezorgen, zoals bij het vroegere 'bouwen voor de buurt', maar om de wijk te 'upgraden' zodat die aantrekkelijk wordt voor een grotendeels andere groep bewoners. Toch doen corporaties en stadsbesturen hun uiterste best om aan de bewoners te verkopen dat het echt gaat om een verbetering van hún positie. Ze geven terugkeergaranties af, terwijl ze ook wel weten dat het merendeel niet terug zal keren. Ze zeggen tegen opstandige bewoners: "Je wilt toch wel dat je kinderen hier ook kunnen blijven wonen?" Ja, dat willen ze wel. Ook zeggen ze: we doen het om de bewoners met een hoger inkomen te behouden voor de wijk. Allemaal nobele doelstellingen. Maar als de sociale mist is opgetrokken blijkt dat het probleemgezin op eigen kracht een andere woning moest zien te vinden, nadat het eerst jarenlang in onzekerheid had verkeerd over de vraag of hun huis gesloopt zou worden. Eenmaal uit de probleemwijk, kijkt niemand meer naar ze om. Uit het zicht, uit het hart. Hun problemen lossen ze zelf maar op. Het gaat niet om de mensen, maar om het scheppen van pronkwijken.

 

 4 september 2009

Het is al september en ik heb niets meer op mijn weblog geplaatst. Is dat nou bloggen? De reden is, dat ik een nieuwe computer heb met Vista. En daar kan ik mijn Webprogramma Frontpage niet   op downloaden. Voor elke verandering op mijn webpagina moet ik de computer van iemand anders gebruiken. Het is een bekend probleem.

Ik ga voortaan bloggen op een blogsite: http://heldijk.blogspot.com